waterverf waterverf

Bloomblog #1: Signed, sealed and delivered

De eerste zin van deze wereldhit van Stevie Wonder is: Like a fool, I went and stayed too long. Een gevoel dat veel medewerkers na ontslag hebben. Had ik het kunnen voorkomen? Waarom ik? Had ik eerder moeten vertrekken? Kortom, er ontspint zich een chaos van jewelste in je hoofd. Wat gebeurt er met je als je een vaststellingsovereenkomst onder je neus krijgt? Of mondeling te horen krijgt dat er geen plaats meer voor je is?

Je baan verliezen is een ingrijpende gebeurtenis in het leven die veel stress en angst met zich meebrengt. Eén troost: je bent niet alleen. En realiseer je goed, dat in werkelijkheid de functie ‘redundant’ wordt, niet de persoon die het uitvoert. Dat maakt voor de persoonlijke gevolgen overigens niets uit, maar wel voor het rouwproces erna. Wat nu? Een reusachtige vraag die ik samen met jou ga beantwoorden de komende maand.

Als de woorden ‘You have been made redundant’ nog nagalmen in je hoofd moet je ergens de kracht vinden om de overweldigende gevoelens te dresseren. Ken je de uitdrukking: when life gives you shit, make fertilizer? Na de eerste fase van ontkenning en de hoop dat alles blijft zoals het was, is je uiteindelijke doel het ontslag te gebruiken om iets positiefs te doen. Maar om daar te komen moet je ploeteren, dwars door alle negatieve gevoelens heen.

Mijn persoonlijke verhaal

Ik neem je mee in mijn persoonlijke verhaal. Het gonsde al weken in de wandelgangen over een komende reorganisatie, maar niet op mijn afdeling. Echt niet! Op vakantie werd ik gebeld en je raadt het al, het raakte mij toch. Mijn ontspannen vakantiegevoel werd direct vervangen door onheilspellende onrust. Ik kon het niet meer uitzetten.
Direct sprong ik in de ‘dit heb ik zelf veroorzaakt’-stand. Die slechte pitch, die geskipte meeting, je kent het wel, je hoofd maakt overuren over de ‘gemiste kansen’.
Je bevindt je per direct in een surrealistische werksituatie, omdat je eigenlijk niet meer aanwezig wil zijn op de plek die je zo onveilig heeft gemaakt. Maar anderzijds beukt je trots op je gevoel in en schreeuwt het uit: ‘laat je niet zomaar wegsturen, pak het vast en ga ervoor.’

En dan mag je solliciteren op je eigen baan, iets onwaardigers is er eigenlijk niet. Daar waar je jaren al je energie en ideeën in hebt gestoken, mag je terug veroveren in de gratie van wat eigenlijk? En daar sta je dan, in het oog van de storm, windstil, wetend dat alles binnen afzienbare tijd anders wordt.

Drijfzand

Mijn ontslag heeft er ingehakt, persoonlijk, professioneel, relationeel en niet alleen voor in de periode dat het gebeurde, maar ook het jaar erna. Mijn houvast was weg. Mijn werk, mijn geliefde werk, daar waar ik kon groeien en bloeien bleek ineens drijfzand. Ik heb me vergist in de eerlijkheid en oprechtheid van mensen, maar ik ben ook verrast door mensen waarvan ik het niet had verwacht. Maar belangrijker nog, ik moest mezelf onder ogen komen. Ik kon het niet meer uitstellen. Het was nu of nooit.

Als ik terugdenk aan deze periode was ik vooral alleen. Omringd door collega’s en toch alleen. Alleen in mijn onzekerheid, in mijn bestaanszekerheid of ik alles wel juist zag en beleefde. Wat heb ik het gemist dat een collega of HR professional de hand uitstak en tegen me zei: ‘Maud, wat een ontzettende verdrietige situatie is dit.’ Want omdat niemand dat zei en iedereen om me heen als een dolle aan het solliciteren was op zijn eigen baan, stapte ik onbewust steeds meer uit dynamiek van de ratrace. Steeds een stapje naar achter, totdat ik niet meer verder kon en ik genoeg afstand had om de ontkenning om te zetten in verdriet over het verlies van mijn baan. Ik voelde me verslagen. Ik denk dat dat het enige woord is dat de situatie toentertijd goed beschrijft.

Die toereikende hand, het erkennen van de willekeur van ontslag en mijn persoonlijke gevolgen heb ik dus gemist. In plaats daarvan kreeg ik zalvende woorden, ‘je hebt zo weer ander werk’, ‘jouw man heeft een goedlopend bedrijf, maak je niet zo druk’ of ‘weet je voor wie het pas echt erg is?’. Maar het gaat niet om dat nieuwe werk of een financieel vangnet, en bovendien bestaat er geen hiërarchie in verdriet.

Voor mij was het erg. Heel erg. Mijn droom om altijd voor mezelf te zorgen en van niemand afhankelijk te zijn, viel in duigen en alles wat ik niet wilde, gebeurde. Ik was werkloos. Ik durfde deze woorden bijna niet hardop uit te spreken. Mijn omgeving hielp me niet op de juiste manier om goed afscheid te kunnen nemen van mijn oude werk, maar dwong me vooral vooruit te kijken en kansen te zien en deze vooral te grijpen. Ik wilde zo graag voldoen aan die verwachtingen en de architect zijn van mijn nieuwe loopbaan. Maar op dat punt was ik nog lang niet.

En dan komt de dag en zet je je handtekening onder je vaststellingsovereenkomst en moet je verder: signed, sealed, delivered. Stevie Wonder eindigt zijn wereldhit met: ‘But here I am. Watch out with my future babe.’En zo wil ik, in opmaat naar BloomBlog #2, dit verhaal afronden. Hier ben ik. En de toekomst lacht me toe.( maar dat voelde ik toen nog niet)

Maud Sliepen

Ask me anything!

Stuur jouw vraag

Neem contact op

  • hallo, mijn naam is
  • van

  • je kunt mij bereiken via
  • e-mailadres
  • of bellen naar
waterverf

Menu