waterverf waterverf

Bloomblog #3: Rolling in the deep

8 uur ‘s ochtends. Achter mijn gesloten gordijnen draait de wereld door. Fietsbellen, optrekkende auto’s, babbelende mensen op straat. Ik draai me om. Ik hoef nergens naartoe. Ik ben werkloos. Let’s forget the past, let’s forget the future lijkt mijn nieuwe levensmotto. Ik trek me terug. Uit zelfbehoud. Hoe doorbreek ik dit gevoel?

Het leven zucht, strandt soms zelfs bijna door ontslag. Ook je persoonlijke relaties hebben te lijden onder baanverlies. Ik schaar mezelf niet bij de rasoptimisten die direct na ontslag op LinkedIn aan de slag gaan in hun netwerk. In deze blog vertel ik je wat je zelf kan doen en wat jouw directe naasten kunnen doen of juist beter laten, bij ontslag van een geliefde. En vooral, wat ik zelf graag had willen horen of voelen in deze tijd.

Geen sprint, maar een marathon

Hoe vreemd ook, de praktische zaken dienen zich als eerste aan in deze tijd, terwijl juist jouw gevoelens zo belangrijk zijn. Hoe reageert je partner op jouw ontslag? Wat is je grootste angst? Kom je nog rond? Zelfonderzoek is hier het adagium. Voor jou en voor je partner.

Herstel na ontslag is geen sprint, maar een marathon. Hierin schuilt dan ook direct de valkuil. Uithoudingsvermogen laat zich slecht openbaren na een genadeklap als ontslag. Ik sla zelf de maat in mijn herstel. En daar waar ik overtuigd was dat ik al toe was aan de volgende stap, zie ik een tuimeling naar beneden. Mijn gedroomde eigen bedrijf was binnen handbereik zou je kunnen zeggen. Alle tijd, alle ruimte om het op poten te zetten. Ik was alle dagen thuis immers. Echter de twijfel sloeg toe. Er gebeurde helemaal niets. Nog minder dan niets. De bodem was blijkbaar nog niet bereikt.

Daarnaast verschuift er iets buiten jezelf, namelijk de verantwoordelijkheid in je huishouden, nieuwe carrièrepaden worden wel of niet bewandeld en hoe ga ik om met de hele dag thuis zitten. Hier komen meteen alle oude overtuigingen naar de oppervlakte, zoals ‘ik ben verantwoordelijk voor mijn gezin’, ‘ik wil financieel onafhankelijk zijn’, ‘ik moet nuttig zijn en er toe doen’. Kortom al jouw vooroordelen en ideeën over werkloos zijn, projecteer je op jezelf. Maar niet alleen jij. Ook je partner doet dat. En dat voel je ook. Haarfijn. Ook al verbloemt de ander het nog zo goed.

Ik noem dit overcompenseren. Jouw partner neemt alle verantwoordelijkheden op zich en geeft daarmee vaak onbedoeld af dat jij iets nalaat te doen, wat wel van je verwacht wordt. Deze dynamiek pakt meestal niet goed uit. Het kan je achterover laten leunen en je kan er zelfs een beetje bij gaan spinnen. Onderduiken. Wegkijken. Niets verandert.
Of het kan je juist nog onrustiger maken. Je voelt de druk, de onmacht en vooral de opdoemende negatieve spiraal van gevoelens dat je het niet goed hebt gedaan. Ook hier verandert er niets. Niet ten goede in ieder geval.

Zoekend naar mijn kloppende hart van vakmanschap merk ik dat ik niet in staat ben om te handelen om te veranderen. Het enige dat ik kan doen is loslaten en vertrouwen dat het uiteindelijk allemaal goedkomt. En ik kan je vertellen, deze overtuiging is verre van vanzelfsprekend. Daarom voor iedereen die er nu middenin zit een aantal concrete tips wat je zelf of voor de ander kan doen.

Structuur, Ruimte, Contact

Structuur. Plan je agenda in. Wandelen, podcast luisteren, koffie drinken bij een vriendin, huis opruimen. Echt het werkt. Het voorkomt doelloze dagen en je voelt je echt beter als je alles gedaan hebt wat je jezelf had voorgenomen. Als je partner niet van de bank te krijgen is, biedt een luisterend oor, praat, huil en lach samen. Regel samen een coach om verder te komen. Maar plan structuur, hoe klein ook.

Ruimte. Je mag de ruimte krijgen en nemen om je verdrietig te voelen. Hoe tegenstrijdig ook met de eerste tip. Je mag je schamen voor je ontslag, je mag je schuldig voelen of bang zijn voor de toekomst. Laat het bestaan. Roll with the punches.

Contact. Soms spectaculair moeilijk. Maar de vraag: ‘Wat kan ik voor je doen?‘ door een ander kan je zoveel helpen. Praten helpt. Voor jou, je partner en je kinderen. Vergeet niet dat kinderen goed aanvoelen dat er iets speelt. Zij helpen je vaak met structuur, maar betrek ze ook bij wat er speelt. Wees eerlijk over de situatie. Zeg dat je verdrietig bent dat je geen baan hebt, maar dat je ook gelooft dat het weer goed komt. Zo leren zij ook dat verdriet, naast alle mooie momenten, mag bestaan.

Daar waar ruimte, structuur en contact samenkomen noem ik: samen.
Je bent niet alleen. Blijf de dingen doen, die je eerder deed. Samen sporten, eten koken, dansen met vriendinnen. Zo voel je dat er ook een deel van je leven niet is veranderd. Deze basis heb je nodig om te herstellen. En daar ga ik: rolling in the deep. Heel diep. En dat is dus oké.

Ask me anything!

Stuur jouw vraag

Neem contact op

  • hallo, mijn naam is
  • van

  • je kunt mij bereiken via
  • e-mailadres
  • of bellen naar
waterverf

Menu