waterverf waterverf

Bloomblog #4: Seize the day

Ik val maar meteen met de deur in huis. Deze blog gaat over tegenbewegen. Geen officieel van Dale woord, maar hé, noem het de ijdelheid van de geest om het toch te gebruiken. Het komt oorspronkelijk vanuit de gesprekstechniek, maar ik gebruik het graag om te verhelderen wat je kan doen in tijden van verandering.

Tegenbewegen dus. Hoe? Bewegen als het leven stil staat en juist stilstaan als het leven beweegt. Met hart en ziel, maar meestal met angst en beven doen wat ik niet niet eerder deed. Want als dat wat er altijd was niet meer is en wat ik altijd deed niet meer werkt, dan sta je stil. Dan moet je gaan bewegen. Hoe dan ook.

Veranderen begint met loslaten

Als ik terugkijk om mijn ontslag en alles wat daarna is gebeurd, weet ik nu dat er maar een echte zekerheid is binnen je werk en dat ben ik zelf. Je bent het schatplichtig aan jezelf om jezelf te blijven ontwikkelen, om jezelf uit te dagen. Want of je nu een eigen bedrijf hebt, in loondienst werkt of net ontslagen bent, verandering is onderweg. En sneller dan je denkt.
Hoe doe je dat? Met tegenbewegen dus. Ik leg het uit.

Veranderen begint met loslaten. Als je loslaat heb je je handen vrij. En ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is. Want als je iets doet wat nog nooit eerder gedaan is, kom je ook aan bij de grenzen van jezelf, dat maakt het zo spannend. Als je begrijpt waarom je weerstand voelt bij verandering, is het goed om te weten wat je remt. Vaak is het de angst voor het onbekende en de bijkomende onzekerheid. Maar ook faalangst kan een rol spelen. De gedachte dat je niet goed genoeg bent, laat iedere voortgang stagneren. Het idee dat je geen tijd hebt om te veranderen. Dus je wacht, totdat het voorbij is. Echter, het gaat niet voorbij. Niet vanzelf. Plaats een stip op de horizon, want bij het ontbreken daarvan, richt je je vaak op de hobbels op korte termijn, in plaats van de voordelen op langere termijn.

Voordat je het besluit neemt tot veranderen en tot actie overgaat, ben je onbewust al drie fases door. In de eerste periode ben je onbewust van het feit dat er een prangend probleem is. Er gebeurt dan ook niets in deze tijd. Daarna komt de fase van beweging, je denkt na over hoe het zou zijn om te veranderen. Je wikt en weegt. In de besluitvormingsfase hak je de knoop door en begin je. Jouw motivatie is groter dan alle redenen om niets te doen. Je gaat aan de slag. In de periode daarna veranderen je gedrag, je zingeving, je uitdagingen. Het wordt zichtbaar wat je doet. Voor jezelf en voor mensen om je heen. Tot slot probeer je vast te houden in je veranderingen en zet je de verandering om in een nieuwe standaard. Uiteraard gaat dit niet lineair en val je soms terug in oude gedachten. Maar dat hoort erbij.

Mijn stap naar coaching

Ik vertel je hoe ik dit zelf gedaan heb. Mijn habitat in IT heb ik een paar jaar geleden verlaten voor coaching. Ik ben heel bewust overgestapt van de druk van cijfers, doelstellingen en aandeelhouders naar duurzame en intrinsieke motivatoren. En hoe langer ik kijk, hoe beter ik zie dat het alleen maar om mensen gaat. In welk vak dan ook. Vallen, opstaan, weer vallen, weer opstaan. Dus aan de slag met gedegen zelfonderzoek, over al mijn belemmerende gedachten heen stappen, alle aannames en vooroordelen bij mezelf bevragen, zekerheden en onzekerheden overboord gooien (dat was ECHT lastig), en daarmee mezelf echt leren kennen.

Tot slot neem ik je mee in een aantal handvatten waarmee je je voordeel kan doen in het tegenbewegen en veranderen of het ontdekken van wie je bent of wat je kan. Begin met onderzoeken of het veranderen uit jezelf komt, of dat de redenen buiten jezelf liggen. Dus voor een ander. Wie dat dan ook is. In dat geval wordt het veranderen en herontdekken een onmogelijk opgave. Realiseer je dat kleine stappen, grote gevolgen kunnen hebben. Dus vier successen, hoe klein ze voor je gevoel ook zijn. Je krijgt er een boost van, zelfvertrouwen zelfs. En natuurlijk weet ik dat mensen van nature meer geneigd zijn om te juist te letten op hun missers, maar echt, probeer dit niet te doen.

Wat mij altijd goed heeft geholpen, is dat ik mezelf herinner aan mijn doelen. Schrijf het op, hang een briefje op de koelkast. Waarvoor doe je het ook alweer? En realiseer je ook dat de weg naar verandering nooit zonder tegenslagen verloopt. Met horten en stoten kom je bij je doel. En kijk er niet van op dat het veel tijd kost. Onrust is geen ondeugd. Het brengt je in beweging. Alles wat de moeite waard is, kost tijd. Veel tijd.

Als het bij je past, gebruik een dagboek. Maak overzichten van voor- en nadelen, energiegevers en -slurpers. Dit geeft inzicht waardoor je angst naar achteren verdwijnt. Angst kan je namelijk zo belemmeren in je voortgang. Bedenk altijd bij negatieve gedachten, wat is nou echt het ergste dat me kan overkomen. Ik begrijp dit als geen ander. Vanuit mijn eigen ontslag, maar ook dat van mijn coachees. Ik sluit af met de gedachte van Abraham Hicks “it is never done, and you can never get it wrong”. Ik wil dit wel iedere dag posten op LinkedIn: tegenbewegen mag, het moet zelfs en het is nooit af en je kan het niet verkeerd doen.

Volgende week mijn laatste blog in deze reeks. Heb je vragen over ontslag, stel ze me, dan neem ik ze mee in mijn laatste blog volgende week.

Ask me anything!

Stuur jouw vraag

Neem contact op

  • hallo, mijn naam is
  • van

  • je kunt mij bereiken via
  • e-mailadres
  • of bellen naar
waterverf

Menu